Auteur Topic: Ruud Poels overleden  (gelezen 1799 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Redactie

  • Stad Expert
  • *****
  • Berichten: 8214
Ruud Poels overleden
« Gepost op: september 26, 2017, 20:00:24 pm »
Zonder Ruud Poels had Schiedam er heel anders uit gezien

Behouden wat het verdient om bewaard te worden. Dat was een belangrijk thema in het leven van Ruud Poels. Een mensenleven kan slechts behouden blijven in het eeuwig leven, zo geloofde hij zelf stellig.


Ruud Poels overleed afgelopen zondagmiddag op 73-jarige leeftijd.

Dat vermogen om te koesteren wat was, om interesse te hebben in wat al bestaat, zette Poels de afgelopen tientallen jaren in om Schiedam te bewaren voor toekomstige generaties. Nieuwkomers die Poels ook tijdens zijn docentschap op Scholengemeenschap Spieringshoek bijbracht dat er een plan met alles is. Bijvoorbeeld uit te leggen door middel van de wiskunde, waarin de aardse werkelijkheid gevangen wordt in een ontroerend mooi stelsel van patronen, formules.

Ruud Poels kwam uit een Schiedams gezin van onderwijzers, een gezin met zes jongens, waarvan er vijf voor de klas kwamen te staan. Hijzelf – nummer vijf in de rij – ging naar de Thomas More-kweekschool in Rotterdam, studeerde daar in 1965 af en kreeg een eerste betrekking op de Catharinaschool. Daarna werd het wiskunde op Spieringshoek. Maar zijn interesse ging verder dan het onderwijzen van de jeugd. Al op school nam hij het beheer van het (foto)archief op zich. Als er een tentoonstelling was vanwege een jubileum of wanneer een docent afscheid nam, dook Ruud in het door hemzelf op orde gehouden archief voor foto’s.

Sinds 1967 maakte Ruud zich hard voor het behouden van gebouwen in de stad. Ook voor delen ervan. Zo zeulde hij lange tijd met een Mariakopje, gespaard uit een school die werd vernieuwd. Maar wie wilde het hebben? In een pakhuis op de Noordvest kon hij deze schat kwijt, zoals wel meer karakteristieke, historische, beeldbepalende ramen, gevelstenen en andere elementen van gebouwen. Totdat het pakhuis een andere bestemming kreeg en het zeulen opnieuw begon. Met enkele maten haalde hij ook een historische eestvloer uit mouterij De Goudsbloem om deze te redden van sloop.

Ruud kon zeer vasthoudend zijn – anderen noemden dat eigenwijs. Een drammer, die hoor je ook over hem. Dat was in zijn 'stiel' zeer functioneel. Als hij overtuigd was van een zaak, bijvoorbeeld het nut een gebouw voor de toekomst te bewaren, dan maakte hij foto's, schreef brieven en mails en bleef net zo lang zijn zaak bepleiten tot mensen hem gelijk gaven, al was het maar om af te zijn van de toorn van Ruud. Zo behaalde hij veel overwinningen voor de Historische Vereniging Schiedam. Duidelijk werd toen uitgesproken dat Ruud een persoonlijke betrokkenheid had bij alle zeventig gebouwen in Schiedam die op de gevel het ereschildje Scyedam voor vakkundige restauratie kregen. Door middel van het schildje wist hij gebouwen een beschermende paraplu te geven die een extra garantie op behoud betekende. Mede dankzij zijn bemoeienis kon de St. Jan de Doperkerk op de Lange Haven in 1976 voor één gulden naar de kerk van Johan Maasbach, met de verplichting deze te conserveren. Aan de sloop van de Frankelandsekerk kon hij niets meer veranderen - maar hij legde het gebouw en de sloop wel minutieus vast.

Zijn tientallen jaren lange werk voor de Historische Vereniging (hij stond aan het begin in 1975) leverde Ruud vorig jaar de M.C.M de Grootspeld op.

Zijn wiskundige inslag maakte dat Ruud zaken graag systematisch aanpakte. Stap voor stap een zaak bepleiten, stap voor stap een straat in beeld brengen. Of de geschiedenis van een gebouw. Hij kon zich er in vastbijten en hij rustte niet voor hij een compleet beeld had, de onderste steen boven, of een boek naar de drukker kon brengen. Poels schreef boeken over de geschiedenis van de Sint Willibrordusstichting (1989) en de Jacobuskerk (1990), beide bij gelegenheid van het honderdjarig bestaan. Hij was ook de grote motor achter het naslagwerk 'Bouwkundig bezit van de stad Schiedam', dat in 1980 verscheen. Een indrukwekkend overzicht van de waardevolle architectuur van de stad van voor 1940. En waardevol was er in de ogen van de werkgroep veel. Het project vergde vijf jaar werk.

Maar Poels was niet alleen een documentator en schrijver. Je kon hem ook in de stad tegenkomen en lang met hem aan de praat blijven. Soms omdat de discussie hoog opliep en betweters elkaar lang op de korrel kunnen nemen. Soms omdat het gesprek een persoonlijke kant op ging, en hij de trots op zijn kleinkinderen of de zang van het koor In Honorem Dei, waarvan hij sinds enige jaren deel uitmaakte, moest uiten.

Gelovig was Ruud zeker. Op een manier die de wiskundige past: niet berekenend, maar juist als een extra dimensie in het leven, waar bescheidenheid past. Zo zong hij op dinsdagavond en zondag gregoriaanse gezangen ter meerdere eer en glorie van zijn Heer. Zo kon hij zich vinden in het mystieke leven van de Schiedamse Liduina, de vrouw die soms onbegrijpelijke wonderen in haar leven meemaakte en die haar lijden een betekenis wist te geven. Ruud was ook de drijvende kracht achter de Sint-Liduinacommissie die onder meer een belangrijke rol speelde tijdens het Liduinajaar 2015.

Tijdens zijn ziekbed – kanker – de laatste maanden had hij veel aan haar ervaring. In mei schreef hij: “Intussen voel ik me elke dag minder prettig. De pijn is niet altijd met pijnstillers weg te werken. De namiddagen en de avonden zijn het minst prettig. (..) Elke dag heb ik een aantal uren om thuis wat leuks te doen of even de deur uit te gaan. Dat beurt wat op.” Hij stak met grote regelmaat een kaars bij 'Liduina' op. Aanvankelijk ter genezing, daarna om kracht voor het naderende einde.

Een veelzijdige, ietwat mysterieuze en zeer bevlogen man is heengegaan met het overlijden van Ruud Poels. Mijn medeleven gaat uit naar zijn Marja en hun kinderen Edwin, Marcel en Linda en de andere familieleden en de vrienden van Ruud – waar ik net als veel Schiedammers mezelf een klein beetje veel toe reken.

Bron: Schiedam24 26 september 2017